Aikido – japońska sztuka walki skodyfikowana przez o’sensei Morihei Ueshibę pod koniec dziewiętnastego i na początku dwudziestego wieku.
Twórca aikido oparł rzuty i dźwignie na starodawnym aikijutsu, a pracę nóg i sztukę posługiwania się bokkenem na tradycyjnej szermierce kenjutsu. Sztukę posługiwania się jō i koordynację ruchów na podstawie jōdō ze szkoły yagu-ryū. Jak żadna inna sztuka walki, aikido kładzie nacisk na moralny i psychologiczny wymiar działań oraz na odpowiedzialność za zdrowie i życie drugiego człowieka w całym procesie treningu i walki.
Techniki aikido składają się głównie z rzutów,dźwigni, szczególnie z dźwigni na małe stawy: nadgarstki i łokcie oraz uników i padów (ukemi).
Oprócz walki wręcz, aikido zawiera elementy walki bronią, w celach ćwiczebnych używane są jo, bokken i tanto.
Koreańską sztuką walki, wykazującą podobieństwo do aikido w technikach dźwigni i rzutów, jest hapkido.
Źródłosłów słowa „aikido”:
ai – harmonia, równowaga
ki – duch, energia (od chińskiego qi)
dō – droga, metoda, sposób, nauczanie
